Szkoła Podstawowa

Klasa Sokrates Art / Sport

Klasa Sokrates Art / Sport z programem rozszerzonym o edukację artystyczną i / lub sportową

Uczniowie tej klasy oprócz realizacji programu MEN i częściowego Cambridge (min. 7 godzin języka angielskiego tygodniowo, w tym zajęcia z native speakerem), rozwijają swoją koordynację ruchową i otrzymują możliwość poznania i samorealizacji we wszystkich dziedzinach twórczej działalności człowieka i stopniowego zgłębiania wiedzy o sztuce na kolejnych etapach edukacji.

Tę propozycję edukacyjną w uproszczeniu można nazwać „3 w 1” – szkoła podstawowa, szkoła językowa i Dom Kultury w jednym miejscu. Zajęcia sportowe i artystyczne zaplanowane są bezpośrednio po lekcjach, kilka razy w tygodniu, w godzinach od ok. 14.00 do 16.30.

Przewodnikami po świecie sztuki są specjaliści w swoich dziedzinach – aktorzy, plastycy, tancerze, wokaliści, instrumentaliści, pedagodzy edukacji artystycznej, literaci, fotograficy, reżyserzy.

Uczniowie odwiedzają instytucje kultury oraz uczestniczą w warsztatach artystycznych, poznając ludzi twórczych, zarażających pasją, przekonanych, że sztuka ulepsza życie.

Przewodnikami po świecie sportu są specjaliści w swoich dziedzinach i byli zawodnicy i trenerzy koszykówki, siatkówki, tenisa stołowego i pływania.

Wprowadzając program SOKRATES ART / SPORT pragniemy dać naszym uczniom przepustkę do świata, w którym jedynymi granicami są granice dziecięcej wyobraźni.

 

Wychowanie przez sztukę

TEATR

Teatr jest dla dzieci rzeczywistością wyjątkową, w której wszystko może się zdarzyć. Podczas zajęć teatralnych dziecko może być zarówno odbiorcą sztuki, jak i jej twórcą. Uczeń nabywa umiejętności zachowania się na widowni, uczy się, w jaki sposób można i należy reagować, jak wyrażać swoje emocje.

Jednym z najważniejszych efektów edukacji teatralnej jest pobudzenie i rozwój myślenia abstrakcyjnego. Szkolna zabawa w teatr uaktywnia dziecięcą fantazję, kształtuje zainteresowania, pobudza intelektualnie.

Ważnym aspektem zabaw teatralnych jest rozwój mowy, poprawności wypowiadania słów, staranna dykcja. Przygotowując kolejne scenki, dziecko uczy się wiary we własne siły, poznaje swoje możliwości, rozwija umiejętności. Wspólne inscenizacje skłaniają ucznia do współdziałania i współpracy z innymi, porozumiewania się w zespole. Zabawy teatralne to wspaniała okazja do poznania rówieśników, zbliżenia się do nich i nawiązania poprawnych relacji emocjonalnych. Zdobyte w trakcie zajęć teatralnych doświadczenia przyniosą wymierne korzyści zarówno w kontaktach z innymi ludźmi, jak również w sukcesach szkolnych.

LITERATURA

Przygotowując dziecko do korzystania z książek, trzeba nie tylko umiejętnie dobrać lekturę i prowadzić dyskusje o książkach, lecz przede wszystkim zacieśniać codzienny z nimi kontakt. Potrzeba obcowania z literaturą nie powstaje w dziecku samorzutnie, trzeba ją w nim obudzić.

Literatura piękna – poezja i proza – jako jedna z dziedzin sztuki , spełnia w edukacji dziecka ważne funkcje wychowawcze i terapeutyczne.

Czytelnictwo dostarcza dziecku przeżyć i refleksji, wpływając nie tylko na emocje, ale także kształtując charakter. Książki bawią, rozśmieszają, wzruszają, przerażają. Dziecko identyfikuje się z ulubionym bohaterem, współczuje pokrzywdzonym, cieszy ze zwycięstwa dobra nad złem. Lektura podczas zajęć to okazja do rozmów o postaciach, o konsekwencjach ich zachowania. Dzięki literaturze uczeń przyswaja zasady i normy moralne, rozwija pozytywne uczucia, kształtuje w sobie zdolność do oceny cudzego i własnego postępowania, uczy się wybierać cele i je realizować.

Zajęcia literackie – słuchanie, a w miarę postępów uczniów czytanie – wymagają odpowiedniej pracy z tekstem. Interpretacja poezji i dialogów, stosowanie odpowiednich środków wyrazu, tempa, barwy głosu, pauz, akcentów – te ćwiczenia podczas poznawania utworów literackich dostarczają dzieciom przeżyć estetycznych, czyniąc wrażliwymi na piękno języka, wyrabiając smak literacki.

Wygłaszanie i inscenizowanie wierszy czy ulubionych fragmentów książek poszerza zakres i rozumienie słownictwa.

MUZYKA

Muzyka zajmuje w życiu dziecka, a potem dorosłego człowieka, miejsce szczególne i ma ogromny wpływ na jego rozwój emocjonalny. Rozwija procesy poznawcze i wrażliwość, a także służy celom terapeutycznym. Odpowiednio dobrane zadania muzyczne służą intensywnemu kształceniu uwagi, rozwijaniu pamięci, wspólne zajęcia scalają grupę, wpływając na właściwe interakcje społeczne.

Edukacja muzyczna aktywizuje wszystkich uczniów, niezależnie od poziomu ujawnianych przez nich zdolności muzycznych.

Śpiew kształci słuch, poczucie rytmu, rozwija aparat głosowy, sprzyja rozwojowi prawidłowej wymowy.

Ruch przy muzyce – zajęcia z rytmiki i tańca – nie tylko stanowi jedną z najprzyjemniejszych i najbardziej radosnych form muzycznej ekspresji dziecka, kształcąc szybką orientację, refleks, pamięć ruchu, ale również poprawia krążenie i dotlenia organizm, przyczynia się do ogólnego rozwoju fizycznego i zapobiega wadom postawy.

Gra na instrumentach – kiedyś niezbędny element edukacji wszechstronnie wykształconego młodego człowieka – rozwija muzykalność, zdolność estetycznego i emocjonalnego przeżywania muzyki i przynosi radość, ucząc jednocześnie koncentracji i dyscypliny.

Zajęcia muzyczne mają bezpośredni wpływ na rozwój myślenia i zapamiętywania. Nieocenione jest również działanie terapeutyczne muzyki – obcowanie z nią rozładowuje napięcie emocjonalne, niepokoje i lęki u dzieci.

PLASTYKA

W tej dziedzinie każde dziecko jest z urodzenia artystą i spontanicznie może osiągnąć wysoki poziom prac. Cieszy je możliwość wykazania aktywności twórczej. Dzieci w każdym wieku widzą w plastyce coś, co przynosi radość, szukają możliwości do tworzenia piękna, odnajdują je wokół nas. Jest to wewnętrzna potrzeba każdego człowieka.

Zajęcia plastyczne są nieodzownym elementem wychowania przez sztukę – wyrabiają wrażliwość estetyczną zmysłów, kształtują gusty, wychowują dziecko na przyszłego odbiorcę, człowieka odczuwającego potrzebę obcowania ze sztuką.

Dzięki plastyce dziecko nie tylko wyraża swoje myśli i emocje, ale także zaspokaja potrzebę ekspresji, aktywność twórcza prowadzi do samorealizacji. Rysowanie, malowanie, lepienie, rzeźbienie, konstruowanie oprócz kształtowania zręczności manualnych ma ogromny wpływ na rozwój kreatywności dziecka, stymuluje wyobraźnię.

NAUCZANIE PRZEZ SZTUKĘ

Obcowanie ze sztuką od najmłodszych lat, aktywne i twórcze, skutecznie wpływa na rozwój procesów poznawczych, czyli wszelkich możliwości ludzkiego mózgu, pozwalających poznawać otaczający świat oraz zapisywać i przetwarzać informacje o nim w umyśle.

Badania mózgu wykazują, że u ludzi grających na instrumentach muzycznych stwierdza się bardziej zintegrowane działanie mózgu (obie półkule są aktywne jednocześnie), rozwijają się intensywniej takie zdolności poznawcze, jak spostrzeganie, uwaga, pamięć, myślenie i uczenie się.

FORMY EDUKACJI ARTYSTYCZNEJ W KLASACH I – III SOKRATES ART / SPORT

  • warsztaty teatralne: teatr kukiełkowy, teatr przedmiotu, teatr małego aktora
  • wycieczki do placówek teatralnych na spektakle dla dzieci
  • przygotowywanie corocznych przedstawień na zakończenie roku szkolnego
  • warsztaty literackie: zapoznawanie uczniów z polska i światową literaturą dla dzieci i młodzieży (spoza listy obowiązkowej lektur szkolnych)
  • warsztaty muzyczne: rytmika, taniec nowoczesny, nauka piosenek z akompaniamentem gitary, nauka gry na instrumentach (gitara, instr. klawiszowe, instr. perkusyjne)
  • wycieczki na koncerty
  • warsztaty plastyczne: rysunek, malarstwo , rzeźba, wyprawy do galerii i pracowni malarzy
  • Klub Odkrywców Skarbów (poznawanie wybitnych dzieł polskiego i światowego dziedzictwa kultury)

W KLASACH STARSZYCH uczniowie mogą rozwijać swoje pasje w innych dziedzinach, takich jak:

  • Architektura
  • Fotografia
  • Sztuka filmowa i telewizyjna
  • Pisarstwo

 

Wychowanie przez sport

Uczniowie wybierający zajęcia sportowe mogą codziennie – bezpośrednio po lekcjach – zajęcia sportowe : gry zespołowe (koszykówka, siatkówka), a także dla chętnych np. lekcje tenisa.

Wychowania fizycznego nie można utożsamiać jedynie z lekcjami w-f w szkole. Jest to proces zdecydowanie obszerniejszy, rozpoczyna się od najmłodszych lat, od zajęć ruchowych w przedszkolu, poprzez grę w piłkę na boiskach osiedlowych czy szkolnych, jazdę na rowerze, regularne lekcje w-f, uczestnictwo w szkolnych kołach sportowych, różnego rodzaju ćwiczenia, amatorskie treningi itp. Trudno jest określić koniec tego procesu. Teoretycy kultury fizycznej przyjmują, że efektywne wychowanie fizyczne kończy się, w okresie 21-25 roku życia.

Aktywność fizyczna tylko w nielicznych przypadkach pozbawiona jest kontaktów międzyludzkich. Wykorzystując zajęcia sportowe, np. grę w koszykówkę czy siatkówkę (dyscypliny zespołowe), możemy w naturalny sposób zwrócić uwagę na relacje współpracy w grupie, na fakt, że wynik zespołu nigdy nie zależy tylko od jednostki choćby najwybitniejszej. To w tym momencie mamy niepowtarzalną szansę, bez ideologicznych obciążeń, zwrócenia uwagi naszych wychowanków na godność człowieka w kontekście szanowania przeciwnika na boisku – arenie sportowej. Nigdzie więcej nie nadarzy się nam (wychowawcom) tak bezpieczna okazja pracy nad poczuciem własnej wartości i samooceny wychowanków, jak przy podsumowywaniu rywalizacji sportowej. Umiejętność wygrywania jest nie mniej ważna niż umiejętność godzenia się z porażką.

Zajęcia wychowania fizycznego kształtują pozytywne zachowania prozdrowotne, np. unikanie zachowań niszczących zdrowie, wyrabianie pozytywnych cech charakteru, tj. ambicji, systematyczności, pewności siebie, zdyscyplinowania, zrozumienia, a także akceptowania innych ludzi. Podczas realizacji zajęć sportowych jest okazja do prowadzenia edukacji moralnej. Przecież na boisku zawsze powinno obowiązywać przestrzeganie zasady fair play. Uczestnictwo w różnorakich formach zajęć sportowych może prowadzić do wspomagania procesu kształtowania postaw prospołecznych, podnoszenia poczucia własnej wartości i wiary we własne siły. W działaniach zespołowych rozwija się poczucie odpowiedzialności za siebie i innych.

Zwiększona aktywność ruchowa owocuje wzrostem parametrów siły, wytrzymałości, szybkości, mocy, zwinności, koordynacji i innych cech motorycznych, podnosi ogólną sprawność fizyczną, odporność organizmu, a tym samym wzmacnia zdrowie i daje dobre samopoczucie.

Aktywność ruchowa – wpływ na rozwój dzieci

W dzisiejszym świecie pogłębia się przekonanie o potrzebie aktywności fizycznej, zakorzenianej już od najmłodszych lat, jako stałego elementu koniecznego do zachowania zdrowia i redukującego ujemne wpływy cywilizacyjne.

Ze względu na procesy wzrostu i dojrzewania, aktywność ruchowa odgrywa szczególnie istotną rolę w procesie prawidłowego rozwoju dzieci i młodzieży. Wpływ ten, uwidacznia się w całokształcie toku rozwojowego, zarówno w sferze fizycznej, psychicznej jak i społecznej. Ruch zaspokaja także indywidualnie potrzeby natury estetycznej oraz wspomaga proces kształtowania trwałych nawyków rekreacyjnych.

Zmiany fizyczne w organizmie, które następują wskutek aktywności ruchowej, skorelowane są z psychiką oraz sferą społeczną młodego człowieka.

Odpowiednie wykorzystywanie ruchu w kształtowaniu powiązań sfery psychicznej i motorycznej przyczynia się do m.in.:

  • wykształcenia pozytywnej świadomości ciała,
  • pozytywnych relacji międzyludzkich,
  • rozwijania odpowiedzialności, pewności siebie i poczucia własnej wartości,
  • pobudzenia empatii, kreatywności i zdolności społecznych,
  • poprawy zdrowia psychicznego i fizycznego jak i osiągnięć szkolnych,
  • zwiększenia zdolności samostanowienia, samorealizacji, tolerancji, solidarności, opanowania
    i motywacji.

Ruch nie tylko czyni dziecko sprawniejszym, ale i mądrzejszym. Przez niego następuje odkrywanie uzdolnień i talentów. Poprawia nastrój, daje poczucie spełnienia i zadowolenia, pozwala lepiej poznać siebie i otoczenie. Wpływa niezwykle korzystnie na całościowy rozwój człowieka. Sprawność fizyczna jest uważana za część inteligencji, jak np. umiejętność mowy czy rozwiązywania zadań matematycznych.

Aktywność fizyczna wzmacnia układ nerwowy, zwiększa zdolność do pracy umysłowej, przyspiesza wzrost zdolności poznawczych. W badaniach naukowych udowodniono pozytywny wpływ ruchu na wyniki szkolne. Obserwacje dotyczyły umiejętności percepcji, wskaźników inteligencji, osiągnięć szkolnych, testów werbalnych i matematycznych oraz poziomu gotowości szkolnej. Szczególnie ważne dla poprawy oraz utrzymania sprawności i funkcji umysłu w okresie pełnej dorosłości, jest możliwie najwcześniejsze podejmowanie aktywności ruchowej.

Potwierdzony w badaniach pozytywny wpływ aktywności fizycznej na sferę psychiki to m.in.:

  • optymistyczny nastrój (związek z wydzielaniem beta-endorfin),
  • wyższe poczucie wartości,
  • obniżenie lęku i stresu, poprawa zdrowia psychicznego,
  • lepsze skupienie i podzielność uwagi,
  • regulacja emocji,
  • zwiększenie zakresu pamięci długotrwałej,
  • poprawa kontaktów towarzyskich i okazja do dzielenia radości.

Search here